Afspraken afzeggen of vermijden oogt onschuldig; we worden immers voortdurend omringd door therapie-taal dat ons influistert dat zelfzorg noodzakelijk is. Dat je moet luisteren naar je grenzen en je eigen noden centraal moet stellen. En natuurlijk is dat zo, maar ergens onderweg is die taal gaan schuiven. Zelfzorg is geen middel meer maar een doel op zich geworden.

In het essay ‘De "hypernerveuze samenleving" vraagt om een "cultuuromslag". Hoe dan?’ stelt journalist Lena Bril de vraag: mogen dingen eigenlijk nog energie kosten? Zijn we niet langzaam maar zeker alles wat vermoeid of spanning oproept, systematisch uit ons leven aan het filteren? Wat blijft er van ons over als we ons steeds verder terugtrekken uit sociale omgevingen, van het nieuws, de grote boze wereld?

Wanneer is zelfzorg een noodzaak, wanneer is het een privilege en wanneer slaat het om in angst?

Filosoof Martha Claeys gaat erover in gesprek met schrijver en journalist Lena Bril en psycholoog Tania Nyanguile. In samenwerking met Curieus.

extra sprekers voor het panel worden nog bekendgemaakt

Zeven jaar vóór The Blair Witch Project was er Ghostwatch: een BBC-horror-mockumentary die zoveel controverse en paniek veroorzaakte dat de zender besloot ze nooit meer te heruitzenden. Ondanks de expliciete waarschuwing dat het om fictie ging, geloofde een groot deel van de Engelse kijkers dat ze naar een échte live-uitzending over het paranormale zaten te kijken, waarin een poltergeist genaamd Pipes niet alleen een Brits gezin terroriseert, maar uiteindelijk ook de presentatoren zelf, onder wie televisiecoryfee Michael Parkinson. Het resultaat: naar schatting een miljoen paniektelefoontjes naar de BBC, en een tiener die vijf dagen na de uitzending zelfmoord pleegde. Vierendertig jaar later heeft dit ingenieuze, visionaire horrormeesterwerkje uit de koker van horrorlegende Stephen Volk nog niets van zijn sinistere kracht ingeboet. Sterker nog: in een tijd waarin de grens tussen feit en fictie alsmaar meer vervaagt, voelt Ghostwatch zelfs profetisch aan.

Met een inleiding door Jonas Govaerts. In samenwerking met DeCinema.

OLGA is gespecialiseerd in de ‘dansbare identiteitscrisis’ en vervaagt de grenzen tussen elektronische muziek, theater en performance. Na de release van haar debuut-EP My feet are wet in 2023 en haar drie magische singles, kwam haar unieke universum in een stroomversnelling: ze werd gekozen als één van de laureaten van Sound Track (2025) en verfijnt momenteel haar geluid als Artist in Residence bij Trix (2025). OLGA speelde al op Sound of the Belgian Underground 2025, Doel festival, Ik Zie U Graag Breda, We Are Open 2026, en gaf support-shows in Cactus & Trix.

Speciaal voor SPOKEN creëren twaalf literaire makers (zes in Antwerpen en zes in Kortrijk) een beangstigend alter ego. Een heks, een Berberse vrouw, een moderne Faust, een bijenkoningin… Ze vinden samen onderdak in het HuiverHuis, een literair spookhuis waarbij je als bezoeker griezelig dichtbij komt. Een mix tussen voordracht, performance en theater.

In het HuiverHuis in Antwerpen kan je op bezoek bij Maud Vanhauwaert, Agnes Sabitova & Tülin Erkan, Yentl van Stokkum, Imane Karroumi El Bouchtati, en Karlijn Sonderen Smit.

Op het podium verschijnen 9 jonge horrorschrijvers. Samen met Creatief Schrijven spendeerden zij de dag in het Sprookjeshuis in het Rivierenhof om er elk een horrorverhaal te schrijven. Tijdens SPOKEN brengen ze die verse verhalen op het podium. Sidder en beef!

Deel van het Antwerpse VHS-collectief, Kleine Kova brengt duistere rap die zich beweegt door donkere beats en dreigende sferen, ergens tussen horrorfilm en middeleeuwse folterkamer. Op het podium verschijnt ze vaak met een balaclava over haar gezicht, wat het mysterie alleen maar groter maakt. Samen met producer Slagter bracht ze meerdere releases uit.

Op Halloween verandert de benedenverdieping van de bibliotheek in een geheimzinnige griezelwereld. De lichten gaan uit, de zaklampen aan...

Dwaal door donkere gangen, luister naar spannende griezelverhalen, laat je omtoveren met een griezelige grime of een angstaanjagend kapsel en laat je verrassen door poëtische interventies van Rani Simoens & Alice Boudry (uit het stadsdichterscollectief Letterzetter).

Maar pas op... de benedenverdieping verken je alleen met een zaklamp. Tenminste, als je durft.

In Kunstencentrum Buda vind je een kauwgomballenautomaat waar je oog in oog komt te staan met je nieuwste angst. Iets grappigs, iets waar je nog nooit bij had stilgestaan, iets dat toch helemaal onder je vel kruipt? Het lot beslist.

In de centrale bibliotheek kan je dan weer het resultaat aanschouwen van een traject rond angst. Samen met Curieus en Wisper kijken de deelnemers 3 woensdagavonden lang hun angsten in de ogen en vertalen die naar beeldende werken.

De spraakmakende zaak rond seriemoordenaar Ludovic Chevalier is net voor de rechter gekomen, en model Kelly-Anne is erdoor geobsedeerd. Hij staat bekend als de ‘Demon van Rosemont’ en wordt ervan beschuldigd drie tienermeisjes te hebben ontvoerd en gemarteld in een zogenaamde ‘red room’, een plek uit de stedelijke folklore op het dark web waar naar verluidt livestreams van snuffporno te bekijken zijn in ruil voor betaling in cryptovaluta. Wanneer de werkelijkheid vervaagt en versmelt met haar morbide fantasieën, slaat Kelly-Anne een duister pad in op zoek naar het laatste stukje van de puzzel in deze zaak.

Jongeren uit hun community laten je griezelen vanuit hun eigen discipline. Verwacht je aan dans, slam, zang en rap waar de eigen angsten nooit uit de weg worden gegaan.

Kimme Tigra schrijft zeer korte verhaaltjes die meestal gaan over katten, seriemoordenaars of haar jeugd. Soms over alledrie tegelijk. Haar bundel 'Proza(c) en gezelschapsdieren' kwam uit in 2022 bij uitgeverij Fluxenberg.

In Yet, Light, you are Blind vertrekt Luce Fiagan vanuit het werk van Denise Ferreira da Silva, Fred Moten en de woorden van Cheikh Ath — “…alles wat ondenkbaar is in het licht, kan mogelijk zijn in het duister” — om het archetype van de schaduw te verkennen. De performance stelt de vraag hoe schaduwen vorm geven aan wie we zijn, zowel individueel als collectief, en hoe ze ruimte kunnen openen voor vernieuwing. Ze nodigt uit om identiteit niet te zien als vast of coherent, maar als dynamisch, gefragmenteerd en voortdurend in wording — in het bijzonder in relatie tot Zwarte identiteit.

Op scène, begeleid door muzikant Luis Ramirez Munos en lichtkunstenaar Maureen Beguin, roept Luce schaduwen op en verbergt ze, schakelend tussen clown, wezen, geest en kind. Slam, stand-up en rap worden verweven tot een rusteloze stroom van vormen en stijlen — een lichaam met zijn schaduwen, dat eindeloos instort, zich herschikt en weigert zich vast te zetten in een definitieve vorm.

Speciaal voor SPOKEN creëren twaalf literaire makers (zes in Antwerpen en zes in Kortrijk) een beangstigend alter ego. Een heks, een Berberse vrouw, een moderne Faust, een bijenkoningin… Ze vinden samen onderdak in het HuiverHuis, een literair spookhuis waarbij je als bezoeker griezelig dichtbij komt. Een mix tussen voordracht, performance en theater.

In het HuiverHuis in Kortrijk kan je op bezoek bij Jeroen Olyslaegers, Uschi Cop, Hans Depelchin, Lotte Lola Vermeer, Maaike Neuville, en Martijn Verhelst.